Powieść „Null” Szczepana Twardocha w niemieckim przekładzie Olafa Kühla znalazła się na drugim miejscu rankingu tygodnika „Der Spiegel”. Pierwsze miejsce zajęła powieść „Creation Lake” Rachel Kushner.

To pierwszy taki ranking książek w historii „Der Spiegel”. Na listę trafiło dwadzieścia najważniejszych książek wydanych w języku niemieckim w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy.

Zwyciężyła powieść „Creation Lake” (See der Schöpfung) autorstwa Rachel Kushner, w tłumaczeniu Bettiny Abarbanell. To powieść o kobiecie, przedstawiającej się jako „Sadie Smith”, działającej na rzecz osłabienia pozycji aktywistów ekologicznych. Po tym, jak zostaje zatrudniona do rozbicia spółdzielni rolniczej we Francji, zaczyna podejrzewać, że wypełnienie tej misja grozi podważeniem jej własnego człowieczeństwa.

Kawałek świat, którego się nie ocali

Na drugim miejscu znalazła się powieść „Null” (Die Nulllinie. Roman aus dem Krieg) Szczepana Twardocha, w przekładzie Olafa Kühla. Powieść ukazała się w Polsce nakładem wydawnictwa Marginesy 26 lutego. Książka opowiada o żołnierzu o pseudonimie Koń, który zaciąga się do Legionu Międzynarodowego i trafia na pierwszą linię frontu w Ukrainie, czyli na tzw. „null” – odcięty rzeką kawałek świata, którego nie można oddać, choć się go nie ocali.

Koń i jego towarzysze wypatrują światła, wiedząc, że to, które nadejdzie, będzie raczej rozpalającą niebo eksplozją. Na nullu braterstwo i odwaga nabierają nowego znaczenia, racjonalność ustępuje intuicji, przesądom i wierze. Są ochotnicy i są mobiki, którzy nie chcą walczyć, jest miłość krótka jak życie na froncie i bywa też internet ze starlinka.

Zuchwała i porywająca

Na trzecim miejscu znalazła się powieść Irene Solà „Dałem ci oczy, a ty spojrzałaś w ciemność” (Et vaig donar ulls i vas mirar les tenebres), w przekładzie niemieckim Petry Zickmann (Ich gab dir Augen, und du blicktest in die Finsternis).

Tak o tej książce pisze polski wydawca, czyli wydawnictwo Czarne (polski przekład Barbara Bardadyn): „Dałem ci oczy, a ty spojrzałaś w ciemność” to zuchwała i porywająca powieść, w której zacierają się granice między życiem a śmiercią, przeszłością i teraźniejszością, historią i gawędą, światłem i ciemnością. Solà czerpie z katalońskiej tradycji ustnej, wykorzystuje sztukę i literaturę, ludowe zaklęcia i baśnie, aby stworzyć zupełnie nowy rodzaj rodzinnej, a zarazem metafizycznej sagi, w której nie do końca wiadomo, kto kogo bardziej prześladuje – umarli żywych czy jednak żywi umarłych.