Zmarł Janusz Majewski. Reżyser serialu „Królowa Bona” i filmu „C.K. Dezerterzy”, dramatopisarz, pisarz, scenarzysta, rektor Warszawskiej Szkoły Filmowej miał 92 lata.
Janusz Majewski urodził się 5 sierpnia 1931 we Lwowie. Zamierzał zapisać się do Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi, ale nie uzyskał zgody rodziców. Skończył studia z architektury na Politechnice Krakowskiej, ale za namową operatora Stanisława Wohla zapisał się dodatkowo na wydział operatorski łódzkiej filmówki. Następnie studia na Wydziale Reżyserii, ukończone w 1961 roku. Jego debiutanckim filmem była groteskowa etiuda studencka „Rondo” (1958), z udziałem Sławomira Mrożka i Stefana Szlachtycza.
Po ukończeniu łódzkiej szkoły filmowej zatrudnił się w Wytwórni Filmów Dokumentalnych, gdzie zdobył uznanie za film „Róża” (1962) o Zagładzie Żydów oraz przełomowy dokument „Album Fleischera” (1962), relacjonujący II wojnę światową z perspektywy niemieckiego okupanta.
Jego pierwszym filmem fabularnym był telewizyjny „Awatar, czyli zamiana dusz” (1964) na podstawie prozy Théophile’a Gautiera. Uznanie przyniósł mu już pełnometrażowy debiut fabularny, „Sublokator” (1966) – opowieść o intelektualiście (Jan Machulski), który wprowadza się do wilii pod Warszawą, gdzie stopniowo ubezwłasnowolnia się pod wpływem trzech kobiet z różnych pokoleń: przedwojennej „reakcjonistki” (Barbara Ludwiżanka), zaangażowanej komunistki (Katarzyna Łaniewska) i nastolatki (Magdalena Zawadzka). Film otrzymał m.in. nagrodę FIPRESCI na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Mannheim oraz trzy wyróżnienia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Panamie.
Wyreżyserował także m.in. filmy: „Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię” (1969), „Lokis. Rękopis profesora Wittembacha” (1970), „Zazdrość i medycyna” (1973, według powieści Michała Choromańskiego), „Zaklęte rewiry” (1975, według powieści Henryka Worcella), „Sprawa Gorgonowej” (1977), „Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny” (1982, kinowa wersja serialu „Królowa Bona”, który też wyszedł spod jego ręki), „C.K. Dezerterzy” (1985), „Złoto dezerterów” (1998), „Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy” (2015) i „Czarny mercedes” (2019).
Był też pisarzem. Pod pseudonimem Patrick G. Clark napisał komedię z gatunku czarnego humoru „Upiór w kuchni”, którą dwukrotnie reżyserował dla Teatru Telewizji – w 1976 i 1993. Napisał też m.in. powieści „Czarny mercedes”, „Ryk kamiennego lwa”, „Mała matura”, „Siedlisko”.