Katarzyna Kowalewska daje nam opowieść o sile, potrzebnej, by wybrać dla siebie nową drogę. A może nawet bardziej o umiejętności odnajdywania nadziei i szczęścia tam, gdzie z pozoru kryje się tylko zwątpienie i poczucie klęski. O powieści „Żakiet w kwiatki” pisze Przemysław Poznański.
Świat, do którego zaprasza nas autorka, nie jest ani wyidealizowany, nie jest też przesadnie wrogi – raczej odzwierciedla to, co naprawdę dzieje się wokół nas, wszystkie te drobne i większe porażki, wszystkie te drobne i większe codzienne radości, jakie możemy znać z naszego życia. Bo to przecież najczęściej one decydują o naszym losie. I o tym czy się on do nas akurat uśmiechnie, czy postanowi doświadczyć.
Może dlatego ten świat tak bardzo wciąga, tak mocno przekonuje, bo Kowalewska stawia na doskonale znaną prozę codzienności i na bohaterów, w których możemy odnaleźć samych siebie. To ludzie z krwi i kości, przyłapani przez autorkę w chwilach dla nich ważnych, czasem przełomowych, takich, które być może zadecydują o ich dalszym życiu. A przede wszystkim takich, które pokażą, kim są naprawdę.
Niezatrudnialna
Agnieszka ma czterdzieści pięć lat i traci pracę. Co więcej, z agencji PR, której poświęciła szmat zawodowego życia wyrzuca ją Igor, o którym do tej pory sądziła, że jest jej przyjacielem. Powodem, przynajmniej tym, który kobieta pozna, jest brak profesjonalizmu, objawiający się założeniem na spotkanie biznesowe żakietu w maki i bławatki. To dla bohaterki cios – z dnia na dzień traci poczucie stabilizacji, co jest tym dotkliwsze, że ma na wychowaniu nastoletnią córkę, a na pomoc męża nie może liczyć – ten bowiem, wiele lat wcześniej wyjechał do Danii i utrzymuje z rodziną tylko sporadyczny kontakt.
Cóż począć w tej sytuacji? Zwłaszcza, że wkrótce przekona się jak niełatwym zadaniem jest dla kobiety w średnim wieku znalezienie innej pracy w branży public relations. Katarzyna Kowalewska pokazuje bowiem istotny problem: wiek jej bohaterki, obiektywnie przecież wciąż młodej, zamyka jej drzwi do wielu miejsc, związanych z PR-em, bo wolą tam „młodszych, bardziej na bieżąco z trendami” (jak usłyszy). Kobieta znajdzie się na rozstaju dróg: za młoda na emeryturę, za stara na znalezienie pracy, w której ma doświadczenie.
Koniec i początek
Dostajemy jednak opowieść, pokazującą, że tam, gdzie coś się kończy, zacząć może się coś nowego. Czasem w sposób zupełnie niespodziewany. Trzeba być tylko otwartym na to, co podsuwa los. Tak w życiu zawodowym, jak i prywatnym, może nawet uczuciowym. Założony ad hoc profil na Instagramie może pomóc znaleźć choćby dorywcze zajęcie, które wesprze domowy budżet, ale i da szansę poznania nowych ludzi. Ci z kolei zaoferują wsparcie i pokażą co jest w życiu tak naprawdę ważne – to wszystko sprawi, że Agnieszka przewartościuje swoje priorytety.
Czas próby, pełen stresu i wątpliwości, będzie dla bohaterki także czasem zrozumienia, kim tak naprawdę jest, co potrafi, na jakie wyzwania jest gotowa, czemu nauczy się stawi czoła. To pozwoli jej zrobić pierwszy krok do odnalezienia prawdziwej siebie, schowanej dotąd nierzadko w cieniu innych, żyjącej w poczuciu zależności od ich kaprysów.
Siła, którą mamy w sobie
Katarzyna Kowalewska na kartach tej powieści pokazuje dobitnie, że szczęście i nadzieję da się odnaleźć nawet wtedy, gdy wydaje się, że wszelkie szanse już przeminęły. Wymaga to jednak nie tylko determinacji, ale i zaufania do siebie i swoich wyborów. Tytułowy „żakiet w kwiatki” stanie się tu wręcz symbolem rozkwitania – wbrew okolicznościom, wbrew dopadającemu bohaterkę raz po raz zwątpieniu.
To też symbol siły, jaką mamy w sobie, nawet jeśli czasem nie zdajemy sobie z tego sprawy. To nie tylko siła potrzebna do przetrwania wbrew przeciwnościom losu, ale przede wszystkim ta, której potrzebujemy, by znaleść dla siebie nową drogę i podążyć nią – mimo obaw.
Katarzyna Kowalewska, Żakiet w kwiatki
Bookend, 24 kwietnia 2026
ISBN: 9788368468854