Nie żyje Stanisława Celińska. Aktorka i wokalistka, laureatka Orła za najlepsze drugoplanowe role kobiece w filmach „Pieniądze to nie wszystko” i „Joanna”, miała 79 lat.
Stanisława Celińska-Mrowiec urodziła się 29 kwietnia 1947 roku w Warszawie. W 1969 roku ukończyła naukę w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie pod kierunkiem Ryszardy Hanin i Ryszarda Barycza. Ale już w wieku 12 lat, zainspirowana książką o Helenie Modrzejewskiej, podjęła decyzję, że zostanie aktorką. Była jednym z założycieli kabaretu studenckiego „Coś”, z którym w 1967 roku otrzymała pierwszą nagrodę na Przeglądzie Teatrów i Kabaretów Studenckich Warszawy i zajęła drugie miejsce na 2. Festiwalu Artystycznym Młodzieży Akademickiej w Świnoujściu.
Występowała w teatrach warszawskich: Współczesnym (1969–1974, 1981–1983, 2006–2011), Nowym (1983–1988), Dramatycznym (1989–1990), Studio (1995–2003) i Kwadrat, a także Teatrze Nowym w Poznaniu (1990–1991). Występowała także w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia. W 1984 roku premierowo wystąpiła w monodramie „De Profiundis” według „Pieśni Jana Kochanowskiego” i biblijnej Księgi Hioba w przekładzie Czesława Miłosza. Za występ w spektaklu Sary Kane „Oczyszczeni” (reż. Krzysztof Warlikowski) w Teatrze Rozmaitości w Warszawie otrzymała w 2002 roku nagrodę Feliksa Warszawskiego za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. W latach 2011–2015 była aktorką Nowego Teatru w Warszawie, w którym występowała w spektaklach Krzysztofa Warlikowskiego.
Jako aktorka filmowa zadebiutowała rolą Żydówki Niny w filmie Andrzeja Wajdy „Krajobraz po bitwie” (1970) u boku Daniela Olbrychskiego. Zagrała m.in. w biograficznym filmie wojennym Bohdana Poręby „Hubal”, „Na przełaj” (1972) Janusza Łęskiego, „Hipoteza” (1973) Krzysztofa Zanussiego i „Nie ma róży bez ognia” (1974) Stanisława Barei. Sympatię widzów zyskała dzięki roli Agnieszki w dramacie Jerzego Antczaka „Noce i dnie” (1975). Za rolę dozorczyni w dramacie Feliksa Falka „Joanna” (2010) otrzymała nagrodę Orła za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. Kolejnego Orła otrzymała za rolę w filmie 'Pieniądze to nie wszystko” w reż. Juliusza Machulskiego.
Telewizyjną rozpoznawalność zyskała dzięki rolom serialowym: zagrała Bożenę Lewicką w „Alternatywy 4”, Janeczkę w „Samym życiu” i Halinę Czajkę w „Mamuśkach”.
Była też wokalistką. Dostrzeżona podczas telewizyjnego występu z kabaretowym programem Czas wiśni, otrzymała w 1969 roku zaproszenie do udziału w konkursie „Debiutów” w ramach 7. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, w którym zwyciężyła z utworem „Ptakom podobni”. Wielokrotnie brała udział na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej, a jej występy otrzymywały zawsze pozytywne recenzje krytyków dzięki jej tubalnemu głosowi, osobowości i umiejętnościom interpretacyjnym. Do klasyki przeszedł jej krótki, ale efektowny występ z piosenką „Uśmiechnij się! Jutro będzie lepiej!” w 1994 roku. Popularność zdobył także „Song sprzątaczki” w jej wykonaniu.
W 2009 roku wydała singiel „Atramentowa rumba”, który nagrała z zespołem Los Locos. W 2012 roku premierę miał jej album pt. „Nowa Warszawa”, który nagrała z pianistą Bartłomiejem Wąsikiem i Royal String Quartet. W maju 2015 wydała album pt. „Atramentowa…”, za którego wysoką sprzedaż uzyskała certyfikat podwójnie platynowej płyty. 6 września 2020 roku podczas koncertu premier na 57. KFPP w Opolu otrzymała nagrodę publiczności im. Karola Musioła za utwór „Niech minie złość”=.
Stanisława Celińska zmarła 12 maja 2026 roku.