Zmarł Jerzy Stuhr. Wybitny aktor teatralny i filmowy, znany z filmów „Amator”, „Aktorzy prowincjonalni”, „Sekmisja”, „Ga, ga. Chwała bohaterom”, „Trzy kolory: Biały”, miał 77 lat.
Jerzy Stuhr urodził się 18 kwietnia 1947 w Krakowie Był aktor teatralnym, dubbingowym i filmowym, reżyserem, pisarzem, profesorem sztuk teatralnych. Uznawany był zarówno za jednego z najwybitniejszych jak i najpopularniejszych polskich aktorów. Był laureatem Polskiej Nagrody Filmowej za rolę drugoplanową w filmie „Persona non grata” (2005) i nagrody specjalnej za osiągnięcia życia (2018).
Ukończył polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim i Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Rozpoczął pracę jako aktor w Starym Teatrze w Krakowie, w którym zadebiutował rolą Belzebuba w „Dziadach”, a następnie zagrał m.in. Wysockiego w „Nocy listopadowej”, Piotra Wierchowieńskiego w „Biesach” i Jaszę w „Wiśniowym sadzie”. Na wielkim ekranie zadebiutował jako stażysta w filmie Hieronima Przybyła „Milion za Laurę”.
W 1976 zagrał swoją pierwszą główną rolę filmową – Antoniego Gralaka, młodego mężczyzny, który po opuszczeniu zakładu karnego po trzech latach odsiadki próbuje ułożyć sobie nowe życie w realiach Polski lat 70. XX wieku, w filmie Krzysztofa Kieślowskiego „Spokój”. W tym okresie zagrał jeszcze w dwóch innych filmach reżysera: asystenta Stefana Bednarza w „Bliźnie” (1976) i Filipa Mosza, głównego bohatera „Amatora”. W 1978 premierę miały dwa filmy, w których zagrał główną rolę: „Wodzirej” Feliksa Falka i „Seans” Sławomira Idziaka, a także film Andrzeja Wajdy „Bez znieczulenia”, w którym zagrał drugoplanową postać adwokata Jerzego Porębowicza.
W 1980 wyjechał do Włoch, gdzie w kolejnych latach wystawiał spektakle teatralne. Nawiązał także współpracę pedagogiczną ze Szkołą Teatralną w Bolonii, Teatro Stabile w Trieście i Università degli Studi di Palermo oraz prowadził kursy aktorskie na Festiwalu Aktorów we Florencji. W 1982 za rolę w „Mątwie” Witkacego, wystawionej na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym w Spoleto, otrzymał Nagrodę Krytyki Włoskiej dla najlepszego aktora zagranicznego we Włoszech za „opanowanie języka włoskiego i jakość interpretacji”.
Szeroką rozpoznawalność w Polsce zapewniła mu rola Maksa Paradysa w filmie Juliusza Machulskiego „Seksmisja” (1983). Umiejętności komediowe zaprezentował również w innych filmach z lat 80.: „Kingsajz” (1988), „Dekalog X” (1988) czy „Obywatel Piszczyk” (1989).
W 1994 roku zadebiutował jako reżyser filmowy produkcją „Spis cudzołożnic” (1995) według powieści Jerzego Pilcha, w której zagrał główną rolę. Następnie zagrał w wyreżyserowanych przez siebie „Historiach miłosnych” (1997), za które otrzymał nagrodę za najlepszy film zagraniczny na festiwalu filmowym we Włoszech (Cinecittà) i które zaprezentował na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecj. Wykreował także komediową postać komisarza Ryby w filmie Juliusza Machulskiego „Kiler” (1997) oraz w jego kontynuacji, „Kiler-ów 2-óch” (1999).
Użyczył głosu Osłu w polskim dubbingu filmu animowanego „Shrek” (2001) oraz jego kontynuacjach.
W 1988 przeszedł zawał serca, a swoje życie po chorobie opisał w książce pt. „Sercowa choroba, czyli moje życie w sztuce”. We wrześniu 2011 zdiagnozowano u niego nowotwór krtani. W lutym 2016 przeszedł drugi zawał serca. 13 lipca 2020 przeszedł udar mózgu.
Jerzy Stuhr zmarł w Krakowie 9 lipca 2024 roku.