Zupełnie Inna Opowieść ma już ponad 10 lat. Czy dekada to dużo, czy mało? Pytamy o to ludzi literatury. Pytamy ich też, jak im upłynęło ostatnie 10 lat, co stworzyli, czym się zachwycili, co planują. Dziś Krzysztof Domaradzki.
– Marzę o tym, aby przez całe życie czerpać frajdę z opowiadania historii. I żeby przez całe życie opowiadać je dobrze, a dzięki temu nie tylko dla siebie – mówi Krzysztof Domaradzki, dziennikarz magazynu „Forbes”, pisarz, autor trylogii „Detoks”, „Trans” i „Reset”, a także powieści „Sprzedawca” i „Przełęcz” (Grand Prix Festiwalu Kryminalna Warszawa, Książka Górska Roku 2022), „Konfident”, słuchowiska „Error” oraz książki zawierającej wywiady z wybitnymi polskimi przedsiębiorcami działającymi w branży e-commerce „Patent na e-commerce” i napisanej wraz z Januszem Filipiakiem książki „Dlaczego się udało. Filozofia i strategie twórcy Comarchu” oraz z Arturem Karasińskim „Startupowcy. Jak polskie start-upy podbijają świat”. Pierwszą recenzję jego książki zamieściliśmy 19 września 2019 roku, wywiad z autorem opublikowaliśmy 12 października 2019.
Zupełnie Inna Opowieść: 10 lat – dużo? Mało?
Krzysztof Domaradzki: Pytanie filozoficznie, ale odpowiem na nie historycznie. Dziesięć lat temu premier Donald Tusk kończył swoją pierwszą kadencję, Robert Lewandowski dopiero przenosił się z Borussii Dortmund do Bayernu Monachium, a pierwszej z moich dziewięciu książek nawet nie było w planach. Dziesięć lat to dużo. Cholernie dużo.
Debiutowałeś jako pisarz w 2018 roku. Dziś jesteś autorem kilku powieści i książek non-fiction. Z czym kojarzy ci się ten czas od debiutu? Dostrzegasz jakieś istotne kamienie milowe w swojej twórczości?
– Debiut to był czas wielkich oczekiwań i wielkiej nieświadomości. Niesamowicie ekscytujący, ale i stresujący – jak podróż w nieznane. Kiedy „Detoks” wchodził do księgarń, miałem wrażenie, że spełnia się moje wielkie marzenie, a zarazem byłem bardzo zestresowany tym, jak tę powieść odbiorą czytelnicy. W końcu przedstawiałem światu coś bardzo intymnego, owoc wielu miesięcy przetwarzania pomysłów w głowie. Przy żadnej innej premierze nie towarzyszyło mi tyle emocji. I to się już raczej nie zmieni.
To był pierwszy kamień milowy w moim życiu pisarskim. Kolejne dopiero przede mną. Jestem autorem na dorobku, dopiero rozpoczynam – mam nadzieję – wieloletnią przygodę z pisaniem. Wierzę, że to co najlepsze i najciekawsze dopiero przede mną.
Jestem autorem na dorobku, dopiero rozpoczynam – mam nadzieję – wieloletnią przygodę z pisaniem. Wierzę, że to co najlepsze i najciekawsze dopiero przede mną.
Czy gdybyś mógł cofnąć czas, zmieniłbyś coś w swoim pisarskich decyzjach (inne gatunki, tematy)?
– Myślę, że dzisiaj nie zdecydowałbym się na pisanie typowych kryminałów, jakimi były „Detoks”, „Trans” i „Reset” z trylogii łódzkiej. Od początku szukałbym w literaturze rozrywkowej wartości dodanej – jakiegoś środowiska do sportretowania, jak w „Sprzedawcy” czy „Konfidencie”, jakiejś historii sprzed lat, do której mógłbym się odnieść, jak w „Przełęczy”. Analiza wsteczna zawsze jest skuteczna. Prawda jest jednak taka, że kilka lat temu wszystko we mnie wrzeszczało, że mam napisać taką książkę jak „Detoks”. I nie żałuję, że to zrobiłem.
Jak zacząłeś pisać? I dlaczego?
– Pisanie jest dziecinnie proste. Siadasz przy biurku, włączasz komputer, stukasz w klawiaturę i voilà! Tekst gotowy. Próg wejścia do pisania jest bardzo niski. Każdy może tego spróbować. Któregoś dnia postanowiłem sprawdzić, czy ja też potrafię to robić. Czy jestem w stanie przelewać na papier (a właściwie do pliku wordowskiego) opowieści, które kłębią mi się w głowie. Czy umiem lepić z nich wciągające historie. Mówi się, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła, ale to głupie. Ciekawość to motor napędowy naszych działań. Bez ciekawości nie byłoby niczego.
Dokończ: Gdybym jednak nie został pisarzem, to byłbym…
– Dziennikarzem. To mój drugi zawód, który uprawiam dłużej od pisarstwa. Ale lubię wierzyć, że gdybym nie został pisarzem ani dziennikarzem, byłbym sportowcem.
Uważasz swoje pisarskie marzenie za spełnione? Jeśli tak, to dlaczego. Jeśli nie, to co jest tym marzeniem?
– Marzę o tym, aby przez całe życie czerpać frajdę z opowiadania historii. I żeby przez całe życie opowiadać je dobrze, a dzięki temu nie tylko dla siebie.
Czego oczekujesz od literatury? Swojej literatury i literatury w ogóle.
– Oczekuję tego, aby była dobra jakościowa i dawała ludziom frajdę lub wytchnienie – a czasem także wiedzę o świecie. Dotyczy to każdego rodzaju literatury, także jej rozgrywkowej odnogi, którą sam uprawiam.
Pisanie jest dziecinnie proste. Siadasz przy biurku, włączasz komputer, stukasz w klawiaturę i voilà! Tekst gotowy. Próg wejścia do pisania jest bardzo niski. Któregoś dnia postanowiłem sprawdzić, czy ja też potrafię to robić. Czy jestem w stanie przelewać na papier (a właściwie do pliku wordowskiego) opowieści, które kłębią mi się w głowie. Czy umiem lepić z nich wciągające historie. Mówi się, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła, ale to głupie. Ciekawość to motor napędowy naszych działań. Bez ciekawości nie byłoby niczego.
Jakie książki (albo inne dzieła kultury) cię ukształtowały – jako człowieka, jako pisarza? (ulubione książki, ulubieni pisarze). Masz ulubionego bohatera literackiego? Swojego? Cudzego?
– Trochę tych książek było… Ale żeby się nie rozwodzić zbyt długo, wymienić trzy: „Króla szczurów” Clavella, „Dzień szakala” Forsytha i „Grona gniewu” Steinbecka. To książki, które przeczytałem z rekomendacji mojego taty, gdy miałem kilkanaście lat. Pokazały mi, że poza kanonem lektur, z którego często wieje nudą, istnieje piękny świat. To była moja poważna czytelnicza inicjacja.
Kiedy nie piszę, to….
– Myślę o pisaniu.
Nad czym teraz pracujesz?
– Niedawno skończyłem swoją dziesiątą książkę, a teraz przygotowuję się do kolejnej. Mogę zdradzić tylko tyle, że to będzie powieść. I że będzie zupełnie inna niż wszystkie, które dotychczas napisałem.