Dobrze, gdy kryminał wywołuje emocje, gdy prowokuje do rozmów, gdy poszczególne sceny zostają z czytelnikiem na dłużej – mówi Michał Zgajewski, autor powieści „Czarnobogi”. Rozmawia Przemysław Poznański.
OBEJRZYJ FILM
„Czarnobogi” Michała Zgajewskiego są opowieścią o złu, wpełzającym w zakamarki dusz rozdartych przez słabości, tragedie i strach. Złu przy tym bezwzględnym, za nic mającym ludzkie życie, a nawet śmierć.
Są miejsca, które nie zachęcają by do nich wracać. Choć to „kraje lat dziecinnych”, to przecież nie mają w sobie nic z miejsc sielskich. Odrzucają całym nagromadzonym w nich mrokiem. Mrokiem złych wspomnień, mrokiem tajemnic i niedopowiedzeń, mrokiem nie zawsze jasnych ludzkich losów, mrokiem utraty złudzeń i straconych nadziei. Z pewnością do takich miejsc należą Czarnobogi – miejscowość w Beskidzie Żywieckim, u podnóża Pilska. Jeśli się stąd pochodzi i jeśli udało się stąd wyrwać, to jedynym powodem, by tu przyjechać ponownie może być tylko pogrzeb najbliżej osoby.
Zyta Kafka musi wrócić do rodzinnej miejscowości ponieważ zmarła jej matka. Chce pochować rodzicielkę, ale nie zamierza zabawić w Czarnobogach ani chwili dłużej, niż będzie to konieczne. Zdaje sobie bowiem sprawę z tego, że powrót w rodzinne strony musi obudzić w niej niechciane wspomnienia, przywołać pamięć o nierozwiązanych sekretach. Jak choćby o zagadce zaginięcia ojca Zyty, który wiele lat wcześniej wyszedł w góry szlakiem na Janowiec i nigdy więcej nie dał znaku życia.
Przeczytajcie całą recenzję