Stawianie pierwszego stołecznego drapacza chmur staje się w powieści Marii Paszyńskiej symbolem marzeń wyrastających ponad przeciętność – czasem dających imponujące efekty, innym razem boleśnie złudnych. O „Warszawskim niebotyku” pisze Przemysław Poznański. To panoramiczna opowieść o nieistniejącym świecie – o dającej się dziś odnaleźć zaledwie w okruchach Warszawie lat 30. XX wieku – ale zarazem o … Czytaj dalej Marzyciele | Maria Paszyńska, Warszawski niebotyk [recenzja]