W swym prozatorsko-fotograficznym tomie Wojciech Gunia mówi nam o przejmującej samotności jednostki przynależnej nie tyle do miejsca, ile do pustki. I o próbie opisania przez tę jednostkę siebie, siebie w świecie, a przede siebie w świecie oczekującym nieubłagalnie nadciągającego końca. Próbie o tyle niemożliwej, o ile zamiast słów jest w stanie wydobyć z siebie tylko … Czytaj dalej Prawo nieprzynależności | Wojciech Gunia, Złe wszechświaty